Gericault

- E si fora unha gota de auga ¿levaríasme sempre contigo metida nun frasquiño?

- Sí.

- E si fora unha folla de árbore ¿levaríasme sempre contigo?

- Tamén.

- Quixera ser unha folla de árbore para ir sempre no teu bolsillo.

- Xa te levo no corazón tal como es.

- Quérote, miña vida.

- Eu tamén, amor.

Caracol de inverno

Acolliches no peito

o abraio das sonrisas,

acolliches na ialma

a desazón das bágoas,

agora a carne se resinte

desa carga tan pesada.



Recollícheste na cuncha,

caracol de inverno,

fuxiches do día, da luz

e do tempo.



Tatuaches a carne

con verbas queimadas,

apuraches os pasos

deixando fondas pisadas,

agora a auga esvaecida

arrastra terra a tua morada.



Convertícheste de novo

en caracol de inverno,

esquecido caracol, que

agarda a mellor tempo.

Poesía contra a ignorancia

DEITADO FRENTE Ó MAR...

Lingua proletaria do meu poboeu faloa porque si, porque me gustaporque me peta e quero e dame a ganaporque me sae de dentro, alá do fondodunha tristura aceda que me abrangueó ver tantos patufos desleigados,pequenos mequetrefes sen raícesque ó pór a garabata xa non sabenafirmarse no amor dos devanceiros,fala-la fala nai,a fala dos abós que temos mortos,e ser, co rostro erguido,mariñeiros, labregos da linguaxe,remo e arado, proa e rella sempre.
Eu faloa porque si, porque me gustae quero estar cos meus, coa xente que sufren longounha historia contada noutra lingua.
Non falo prós soberbios,non falo prós ruíns e poderosos,non falo prós finchados,non falo prós estupidos,non falo prós valeiros,que falo prós que aguantan rexamentementiras e inxusticias de cotío;prós que súan e choranun pranto cotián de volvoretas,de lume e vento sobre os ollos núos.Eu non podo arredar as miñas verbas de tódolos que sufren neste mundo.E ti vives no mundo, terra miña,berce da miña estirpe,Galicia, doce mágoa das Españas,deitada rente ó mar, ise camiño...

Celso Emilio Ferreiro, "Longa Noite de Pedra"

A Casa de Pedra

Friedrich

A vella recolleu a mesa de domingo. Os comensais marcharan faría unha hora pero ela quedara sentada na mecedora, adurmilada nos recordos. A casa seguía a ser de pedra, co portalón de entrada de madeira e un petador forxado, con forma de ferradura. Era nena cando en primaveira recollía as margaridas e as colgaba no centro do petador, que sempre acababan marchitas no chan uns días máis tarde, caerían antes se alguén houbese chamado a porta. Igual alguén petaba, caían, e as recollía para colocalas de novo na porta ata que o tempo, lentamente, acabase con elas. Despois de tantos anos a vella, adurmilada no arrandeadoiro, recordaba as margaridas, a cor branca dos pétalos, o amarelo chillón, recordaba a herba, húmeda, verde, fresca, o sol nas costas, o pelo ó vento, os pés descalzos, coqueteando como unha bolboreta entre as frores.


Alguén petou na porta, a vella espertou. O petador sonou outra vez, máis forte. ¡Xa vou! espetou a vella. Eran as sete da tarde, a luz entraba polas fiestras, a vella, as apalpadas, enrugada, encollida, achegouse a entrada e abriu aquela pesada porta. Só veía unha sombra, facía anos que só veía sombras, sombras de obxectos, sombras de corpos, sombras de luz, sombras da vida. O aroma da tarde entrou na casa en canto abriu, a choiva rozoulle as mans, pero non parecía haber ninguén na porta. Quedou un ratiño baixo o marco, maxinando os castaños que sempre arrodearon a casa de pedra, o movemento suave das follas.


Voltou para a mecedora. Quedou durmida ata o día seguinte. Xa fregaría mañá.

Durmido

Frances Hodkins


Acerca o mencer

a miña ventá,

deixa que me ilumine

o rostro,

e me acaricien os pétalos

da mañá.


Ti permanece,

en silencio, durmido,

deixa que admire

as tuas pisadas

da noite,

nos meus sentidos.


Vou baña-la tua carne

en púrpura e prata,

esparcir o corazón

arredor desta cama,

para que quedes durmido

baixo a miña mirada.


E abro a ventá

para que entre o rocío.

E susurro, no teu corpo

as húmedas verbas,

de amor,

para que sigas durmido.


Sempre durmido,

a carón do meu corazón

vespertino.

1º DE MAIO

Ímonos tomar a licenza, ainda que doia escribir as palabras que un nunca quixera oir, cando o mundo se dispón a lembrar a morte daqueles Mártires de Chicago que forón asesiñados nos Estados Unidos por convocar unha folga o 1º de maio de 1886 cando loitaban por unha xornada laboral de oito horas. No ano 1989 en Paris nun Congreso obrero Socialista da segunda Internacional instaurouse unha Xornada de loita reivindicativa, que coñecemos como o 1º de Maio, reconvertido hoxe en agrupacions de paseantes que comentarán a derrota do Barsa eo ben que parecen pintar as cousas para o Deportivo, a ledicia dos madrilistas que ensaian o alirón, mentras otros fan a ola “Que salte Rouco Varela“.
Home, é certo que as cousas cambiaron moito, pero non tanto como para non ter nada que revindicar. Ao longo do seculo XX foronse conquerindo dereitos sociais e salariais, pero a finais do seculo pasado estos dereitos sofrieron un forte retroceso da man do Neoliberalismo que hoxe instaurouse como a uneca verdade do catecismo oficial. Rematadas as eleccions esta mema seman ZP dixo que entendera a mensaxe Pactar co PP, que era o demo maior do inferno antes das eleccions.
Hoxe os sindicalistas de fuste enchen os bandullos en locales cas estrelas da Guía Michelin acompañados de negreros “Empresarios de renome”, os seus chóferes aparcan en batería exclusiva “Utilitarios de renome e cilindrada“, mentras eles centran as garabatas traxeados de Armani. Os resto dos cidadans navegan nas augas agónicas dos setecentos e mil euros, agradecidos o Buda” PEPE Blanco “El bien pagá” Aquel chalán de Lugo que pasea a sua iñorancia pola Vila e Corte Zapateril.
Claro que os sindicalistas pertenecen a mesma manada que os resto dos cidadans alienados cos eslongans que otros lles dan. Agora está de moda o tema chinés e xa se ven abraza farolas que poñen a sua pegatina para que non se celebren os xogos. Non vou defender eu aquí a China, pero en Estados Unidos Cazan mexicanos na fronteira, carceres secretas, secuestros de cidadans, bombardeos e mortes cada minuto e case nadie repara nesto. Moitos sesudos modernistas e librepensadores soio saben repetir as palabras que otros lles emprestan. Están no seu dereito de ser adoradores das mentiras como o impresentable Suso de Toro.
Como lles decía os dereitos, as libertades están en retroceso.
Mentras SILVANA enche o blog de tenrura eu veño salpicar de sal e pimenta esta mañan de Resignación cidadan.

Te respiro II

Te respiro, amor,
arrecendes a eternidade
nun día de choiva.

Cando xa non alumbra
o sol,
cando xa non hai sons
de paxaros,
cando o chan mollado
bota os últimos fumes,
eu
te respiro, amor.

Te respiro, amor
arrecendes a tenrura,
arroupado nas follas.

Cando xa remata o día,
cando xa derretes as palabras,
desaparecendo na noite,
e deixas un aroma a
doce nostalxia,
eu
te respiro, amor.

Te respiro, amor
arrecendes a compaixón,
derramado no chan.

Cando xa durmes,
fiando soños,
cando xa abrazas,
sen firmeza,
cando xa acaricias,
susurrando,
eu
te respiro, amor.

Te respiro, amor
arrecendes a felicidade,
entre as flores.
Eu,
te respiro, amor.

Te respiro.

Respiro.
Te respiro.

Estás debaixo, espido ti, cuberto polo meu corpo, espida eu. Sobre a herba, en primavera, sin brisas, sobre as árbores taladas, arrodeados dun xerme de helechos. A calor é sofocante, o aire non te roza, só te rozo eu, a miña pel, o meu alento, a miña saliva, te respiro, amor, estás debaixo e podo sentir, síntote amor, estás debaixo e podo rozar cada poro casi sen suspirar.

De repente son aire, son brisa, son alento que te percorre buscando un oco para entrometerme no teu ser, como unha indixente de amor, unha extraña no corazón, pero son eu, amor, estou dentro de ti, tan dentro como un desexo inagotable de vida que se afoga nas tuas mareas. Abandonei o meu corpo sobre ti, entre as herbas primaverais, para amarte dende principio a fin, amor meu e non meu, quérote para min, son eu amor, estou dentro de ti, tan dentro como un ruxido imperceptible de soños que navega nas tuas mareas.

Respiro.

Te respiro.

Os paxaros non cesaron, só admiraban a tua fermosura, igual ca min. Os paxaros e máis eu nos parecemos, amor, somos quen de adorar a beleza da natureza como se formásemos parte dela aínda que non sexamos e só desexemos formar parte de ti, amor. Eres o mar e nos unhas pingas de auga que suben e baixan, nas mareas, e caen derrubadas, na area, e secan ó sol, e son mouras como bágoas negras que inundan o teu corpo, amor, ata facelo meu e para min.

Estás debaixo, espido ti, cuberto polo meu corpo, espida eu. Sobre a herba. E non sei cómo estamos aquí, e estamos, envoltos no olvido eterno do amor, no destempo da osadía, e estamos sen brisas, sen aire, sen vida, e nos amamos, e non hai tormenta, nin lúa, nin eco que destrone a tua voz no meu feble corazón que agoniza no teu mirar de atardecer, amor. Porque son túa de principio a fin.

Respiro.

Te respiro, amor, arrecendes a eternidade.

O embudo acornetado.

"La Vanidad" de Mattia Pretti

Desperteime entre sabas e almofadas. Non sei se nun día claro ou oscuro, a ventá estaba pechada. Costoume a posta en pé, non me sostiña, tiven que dar unha pirueta para deixar a base no chan e o pescozo cara o teito. ¡Mi madriña! ¡Son un embudo!

Corrín a mirarme no espello, ¡un embudo acornetado!. Esto non foi o que pactei co demo. O moi descarado presentouse ante min, cando estaba durmevela, e deixou que lle pedira un desexo. ¡Prometeumo! Eu só lle dixen que quería ser. ¡E o trasno burlón fixo de min un embudo! ¡Bonita forma de ser! ¡Agora todos pensarán que as miñas nádegas son como a conquista do Sáhara!

Chameino de inmediato e facéndose o remolón apareceu xa na noitiña.

- Perezoso miserable ¡son un embudo acornetado!

- Non podía ser doutra maneira, dixo o diaño. ¿Crees que si te convertira en rá alguén podería pensar que dándote un bico transformaríaste en princesa? Non. ¿Crees que si te convertira en cabalo alguén podería pensar que eres o animal máis elegante, esbelto e intelixente? Non. ¿Crees que si foras flor alguén pensaría que o teu aroma podería engaiolar as bestas? Non. Só me quedaban o hipopótamo e o embudo. E dada a tua natureza pareceume que o embudo acornetado era a tua forma de ser. Date conta que agora es blanquiña, pero cando se transfegue o viño, collerás unha fermosa cor sonrosada que alegrará as tuas meixelas.

Calei, tiña razón, o rosiña sempre me favoreceu. Non habería embudo máis fermoso en tódala comarca, incluso podería camiñar con máis garbo. Ía ser un embudo glamouroso.

Cupido

Cupido de Guido Reni



- E ¿será certo que Cupido lanza dardos?



- Miña ruliña, ¡qué inocente es! Só é unha ilusión, ¡Cupido non existe!

¿Non ves que o amor viaxa polo mundo itinerante?



- Entón, ¿ti crees que Cupido é como o ratonciño Pérez?



- Máis doloroso, ruliña, máis doloroso.