Apolo

Cuán suspiro, entre suspiros,

cuán resollo, nos meus soños,

estatua apolínea,

diademada,

ríndome a ti con pleitesía,

nun esmerado amor,

desmesurado,

incompleto pola aporía.


Cuán beleza a da apariencia,

cuán delata o sentimento,

coralina estatua,

ardente,

mergullo os teus pés,

nas miñas bágoas,

acristaladas,

os enxugo no meu peito adormecido.


Son eu o Pigmalión,

e ti a estatua,

inmensa na perfección,

única e sosegada,

espero a raíña do tempo,

a sua complacencia,

será carne o que hoxe é mármore.

Ríndome a ti con pleitesía, Apolo.